Żółw wonny

Znany również pod nazwą żółw piżmowy, należy do podgatunku żółwi skryto szyjnych.  Gatunek ten zawdzięcza swoją nazwę dzięki wydzielaniu z gruczołów obrzydliwej piżmowej woni odstraszającej nieprzyjaciela (angielskojęzyczna nazwa określa je nawet mianem ”Stinkpot”  – śmierdziel). Na szczęście dla hodowców element ten nie występuje w niewoli.  W naturze gady te spotkać można w południowo wschodniej Kanadzie, jak również w większości obszarów wschodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Zamieszkują  akweny z woda słodką o niewielkim nurcie, takie jak jeziora, stawy, rzeki, kanały, strumienie oraz tereny bagienne. Ich prawie   całkowita wodna natura sprawia, że sporadycznie  i niechętni e wychodzą na ląd. Najczęściej można je spotkać na lądzie podczas składania jaj, albo w jakichś bardzo rzadkich przypadkach w czasie wygrzewania się na słońcu.

Żółwie wonne dorastają do niewielkich rozmiarów, najczęściej nie przekraczających 10 cm.  Karapaks żółwi piżmowych może mieć kolor brązowy, siwy lub czarny. Mają długie szyje i stosunkowo krótkie kończyny. Zasadnicza różnicą dzięki której można rozróżnić płeć żółwi jest ogon, który u samców jest znacznie dłuższy. . Kształt głowy zbliżony jest do trójkąta, ze szpiczastym pyskiem i ostrym dziobkiem. Od czubka nosa i na bocznej stronie szyi biegnie żółto-zielony pas.

Sternotherus odoratus są gatunkiem mięsożernym, a głównymi składnikami ich diety są: ryby, małże, raki, ślimaki, dżdżownice oraz owady. Nie gardzą również napotkaną na swojej drodze padliną.

Żółwie wonne ze względu na swoje gabaryty, jak również sporadyczne wygrzewaniu się na słońcu jest lepszym wyborem dla początkujących hodowców, niż na przykład żółwie ozdobne.