Żółw Sundajski

Żółwie dosyć proste w hodowli (podobnie jak to jest w przypadku żółwi ozdobnych) dlatego wielu hodowców decyduje się na ten gatunek. Nie posiadają intensywnej przemiany materii, złuszczanie naskórka jest dużo mniejszy niż w przypadku innych gatunków a ich aktywność również jest mniejsza, przez co nie potrzebują bardzo dużych zbiorników. Są to gady terytorialne, dlatego od czasu do czasu gryzą się nawzajem, stąd też zaleca się trzymanie osobników o podobnej wielkości.

Cuora Amboinensis występują we wschodniej  Azji : Bangladesz, Nikobary, Wietnam, Birma Kambodża,, Malezja aż  po Filipiny. Ich biotopem są podmokłe tereny takie jak pola ryżowe, lub  płytkie zbiorniki o mulistym dnie.

Karapaksu u żółwi Sundajskich jest wysoki, mocno wysklepiony o barwie jednolito brązowej, natomiast plastron bladożółty lub kremowy z rozmytymi ciemnymi plamami. Głowa smukła, mała, gładka i czarna z wierzchu ozdobiona wąskim, prostym, jaskrawożółtym paskiem biegnącym od czubka nosa po przez skronie i szyję. Karapaks dochodzi do 22 cm długości.

Żółwie są aktywne za dnia przez cały rok, spędzając większość swojego czasu na poszukiwaniu pokarmu. W przypadku zagrożenia potrafią szczelnie zamknąć plastron ukrywając w skorupie głowę i łapy.

Jak większość gatunków, żółwie sundajskie są mało wybredne pod względem pokarmu. W większości ich dieta jest oparta o pokarm mięsny i roślin, w stosunku mniej więcej pół na pól. W sieci można również znaleźć informację, ż w środowisku naturalnym głównym składnikiem ich diety są rośliny. W warunkach hodowlanych można podawać małe rybki, dżdżownice, ślimaki, krewetki, suszonego gama rusa czy stynki jak również większość roślin wodnych.

Rozmnażanie Cuora Amboinensis w niewoli jest bardzo ciężkim zadaniem i mało komu udaje się ta sztuka. Jeżeli ktoś się na to zdecyduje to zachęcam do zapoznania się ze szczegółową literaturą dotyczącą tego gatunku. Dodam tylko, że samica składa od 2 do 3 jaj pomiędzy kwietniem a lipcem.